كاربردو مزیت های سامانه مه‌پاش

 سامانه مه‌پاش در موارد زیر کاربرد دارد:

۱- محوطه توربین و ژنراتورها در نیروگاه‌های برق

۲- محوطه ژنراتورهای دیزلی

۳- پمپ خانه‌ها، پمپ‌های روغن

۴- محوطه مربوط به آزمایش موتورها

۵- تجهیزات پمپ خانه‌ها و سامانه‌های انتقال دهنده هیدرولیكی

۶- اتاق‌های رنگ و یا پوشش‌های مختلف به كمك سامانه‌های الكترواستاتیكی

۷- ترانسفورماتورهای فشار قوی مستقر در فضای باز

۸- گالری‌ها و كانال‌های كابل‏های فشار قوی برق

    مزیت سامانه

محاسن استفاده و بكارگیری از سامانه‌های اطفای حریق به كمك مه بطور خلاصه عبارتند از:

۱- استفاده از آب بعنوان یك عنصر ارزان قیمت

۲- قابلیت رقابت از نقطه نظر اقتصادی با سایر سامانه‌های اطفای حریق نوع گازی

۳- عدم تاثیر مخرب و نامطلوب برای كاركنان

۴- عدم نیاز به بازرسی و تنظیم و پرکردن مواد، نظیر سامانه‌های اطفاء گاز

۵- عدم اشتعال فضا از نقطه نظر تاسیساتی و شبكه لوله‌كشی

۶- استفاده از مقدار كم آب در مقایسه با سایر سامانه‌های اطفای حریق آبی

۷- دسترسی بموقع به آب مورد نیاز

روش اطفای حریق سامانه مه‌پاش

در روش اطفای حریق فرآیند‌های ذیل صورت می‌گیرد:

۱- خنك كنندگی

۲- رقیق‌سازی و جایگزینی اكسیژن

۳- ایجاد یك لایه سرد و مرطوب روی سطح حریق

۴- شستشوی مواد سوخته و مشتعل

در فرآیند خنك كنندگی، در اثر وجود قطرات بسیار ریز آب، بخش بزرگی از حرارت موجود در محیط جذب شده و سریعا كاهش می‌یابد.

در فرآیند جایگزینی اكسیژن، حجم بخار آب تولید شده موجب رانش اكسیژن از محیط حریق می‌گردد.

در بخش سوم، نشستن قطرات آّب روی سطح حریق با ایجاد لایه‌ای جدا كننده و مرطوب در سطح آتش، مانع از ارتباط حریق با هوا می‌گردد.

در چهارمی، توزیع قطرات بسیار ریز آب با فشار كافی در محیط حریق، باعث شستشو و حتی جداسازی مواد سوختی از شعله می‌گردد و به میزان قابل توجهی در خاموش كردن آتش موثر می‌باشد.

استانداردهای بین‌المللی و سامانه‌های اطفای حریق مه‌پاش

سازمان بین‌المللی حفاظت از حریق۲ اولین سازمان بین‌المللی است كه اقدام به تدوین استاندارد و تعیین كد خاص مربوط به طراحی و نصب و راه‌اندازی سامانه اطفای حریق خودكار نوع مه‌پاش، نموده است. این سازمان نتیجه فعالیت‌های خود را بصورت آیین‏نامه NFPA 750 تحت عنوان «استاندارد سامانه‌های حفاظت از حریق مه‌پاش»۳ در سال ۱۹۹۶ تهیه و تدوین نمود. این استاندارد دارای ۱۲ قسمت اصلی و ۵ قسمت ضمیمه می‌باشد كه مورد استفاده طراحان و كارشناسان و مهندسین حریق قرار می‌گیرند.

تاریخچه سامانه اطفای حریق خودكار از نوع مه‌پاش

در سال ۱۹۷۴ میلادی سامانه مذكور توسط سازمان بین‌المللی دریانوردی پیشنهاد و مورد تایید قرار گرفته و در كشتی‌ها استفاده گردید. پس از تصویب پروتكل منع استفاده از مواد خاموش كننده مخرب لایه ازن نظیر تركیبات هالون توسط اكثریت كشورهای جهان نظر كارشناسان و مهندسین حریق به استفاده بیشتر از سامانههای اطفای حریق مه‌پاش جلب شد كه پس از توسعه و تكمیل این سامانه توسط موسسات تحقیقات صنعتی مورد تایید قرار گرفته و بعنوان یك سامانه جایگزین هالون در مجامع بین‌المللی جهت پوشش دادن به مكان‌های مورد نیاز معرفی گردید.